4:36 , недеља , 16 децембар 2018
Početna / ISTAKNUT / FIGARO:PONIZILI SMO SRBIJU I NAPRAVILI SRA..E

FIGARO:PONIZILI SMO SRBIJU I NAPRAVILI SRA..E

Ugledni pariski dnevni list „Figaro“ objavio je veoma oštar i kritičan komentar na račun Francuske zbog grube greške sa rasporedom sjedenja na svečanosti obljležavanja Dana pobjede u Parizu 11. novembra, kada je Srbija potisnuta u drugi plan.

„Figaro“ je najstariji francuski dnevni list, osnovan još 1826. godine, a danas važi za jedan od najuglednijih i najtiražnijih. Komentar, koji je potpisao Žan Kristof Bison, zamjenik glavnog i odgovornog urednika, prenosimo u cjelini.

„‘Napravili smo sra*e.’ Ovaj izraz je upotrebio jedan viši član protokolarne službe Jelisejske palate, zadužen za raspoređivanje šefova država i vlada na počasnoj tribini 11. novembra, na obilježavanju Dana primirja.

Dok su oko svog domaćina, Emanuela Makrona, sjedeli predsjednici Rusije, Sjedinjenih Država, Italije i Rumunije, zemalja koje su se pridružile Francuskoj tokom Velikog rata, ali i predsjednici Bugarske i Turske i njemačka kancelarka, koji su bili na čelu neprijateljskih zemalja prije jednog vijeka, jedan čovek, ogroman po veličini, bio je spušten nisko i traženo mu je da sedne u galeriju nasuprot kamere, među raznim drugim zvanicama, zamjenicima ministara, diplomatama. Njegovo ime? Aleksandar Vučić. Predsednik Srbije.

Srbije. Zemlje zbog koje je Francuska ušla u rat 1914. godine i u savez i zbog diplomatije i geopolitike, ali i zbog istorijskih veza (1389. godine, zvona Notr Dama su zvonila u pozdrav onoga što se smatralo pobedom srpskih hrišćana nad otomanskim muslimanima u Kosovskoj bici), vojnih veza (u 19. veku je u Srbiji čak postojao ministar rata koji je bio Francuz – Ipolit Monden) i ekonomskih (1914. godine je četiri petine srpskog duga bilo u francuskom kapitalu, koji je značajno uložen u rudnike, željeznice i banke u zemlji).

Zemlje koja je vidjela kako 1,2 miliona njene djece nestaje tokom sukoba: 28 odsto cijele njene populacije – jedan tužan rekord.

Zemlje koja je, od prošle godine, umnožila ceremonije, omaže i manifestacije koje odaju počast jednom srdačnom prijateljstvu i drugarstvu u zajedničkim borbama, simbolizovanim hiljadama grobova francuskih vojnika i srpskih boraca poređanih po grobljima u Solunu, Monastiru, Skoplju ili Beogradu, svim teritorijama koje su srpske i francuske divizije zajedno oslobodile na istočnom frontu.

Zemlje koja je toliko dirnula Francuze prije jednog veka zbog mučeništva kroz koje je prošla zbog austrougarskih, njemačkih i bugarskih trupa, ali i zbog albanskih bandita koji su mučili njenu vojsku tokom povlačenja u zimu 1916. godine, da su desetine komiteta za pomoć i humanitarnih asocijacija uspostavile ‘Dane Srba’ kako bi novac, odeću i hranu skupljali i slali u ‘zemlju heroja’.

Zemlje čiji je kralj Petar Karađorđević toliko voleo Francusku da je bio dio njene vojske 1870. godine (u puku Legije stranaca) u borbi protiv Prusa.

Zemlje iz koje je u julu 1914. godine došla prva žrtva saveznika (gimnazijalac star 16 godine koji je poginuo pri bombardovanju Beograda od strane austrijskih topova) i odakle je u avgustu došla naša prva pobeda (Cerska bitka).

Zemlje koja je prije četiri godine pozdravljena simpozijumima na Sorboni (ponekad u prisustvu predsednika Rajmonda Poenkarea) i objavljivanjem na desetina knjiga (među kojima je i strip: “Avanture malog srpskog vojnika”), brošurama koje hvale „ovaj mali narod po imenu, ali veliki po duši”, uz tekstove Apolinera, Pjera Lotija ili Edmonda Rostanda.

Zemlje koja je mogla da ponovo izgradi svoju vojsku zahvaljujući francuskim kolegama sa Krfa i Bizerta i koja je u Ažaksjou, Bastilji, Nici, Grenoblu, Parizu, Sent Etjenu ili Bordou našla gradove domaćine za hiljade svojih učenika i studenata koji su pobjegli od rata, gladi i bolesti.

Zemlje koja je poslije rata postavila maršala Franšea d’Eperea za vojvodu njene vojske i počasnog građanina njenog glavnog grada Beograda, čijem je oslobađanju on doprineo 1. novembra 1918. godine.

Tu je zemlju, koja je došla u Pariz (u obliku svog predsjednika) sa svim njenim patnjama, bolovima i žrtvama podnetim za savezničke ciljeve, Francuska odlučila da ponizi 11. novembra. Poniženje je reč koja nije dovoljno snažna. Možemo da zamislimo kako se Aleksandar Vučić osjećao kada je ispred sebe video kako među Trampom, Putinom i Makronom nasmijani sijede zlokobni Redžep Tajip Erdogan, sultan-naslednik genocidne Otomanske imperije, ili Hašim Tači, predsjednik zemlje koju Vučić ne priznaje i koja je bila dio Srbije 1914. godine. Po povratku, srpski šef države je priznao da je bio u iskušenju da ustane i ode odatle: on je odustao, smatrajući da bi bilo neprikladno da se pobuni na taj sveti dan, koliko god to bilo legitimno. Ljubazno od njega.

Da, Jelisejska palata je „napravila sra*e“.

I iako se Frederik Mondoloni, francuski ambasador u Srbiji, u ponedeljak izvinio u ime Pariza (što je Vučić prihvatio), to nije zaustavilo promenu raspoloženja u Beogradu. Spomenik Francuskoj postavljen u parku na Kalemegdanu, na kojem piše „Volimo Francusku, kao što ona volela nas“, jeste išaran – a upravo je bio obnovljen.

Neki glasovi su zahtevali da se ulice Pariska i Francuska preimenuju. Lokalna štampa se pobunila.

Emanuel Makron 6. decembra treba da doputuje u Beograd. Njegov kolega mu je obećao grandiozni doček, da bi mu objasnio da sa srpske strane, kada se radi o odavanju počasti prijateljstvu izgrađenom u krvi između naše dve zemlje, nema mesta “sra*u”.

Ovog puta, Francuska će biti ta koja će rizikovati da se oseti poniženom.

Оставите одговор

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *